جنگ ها هرچه قدر هم که طولانی باشند، بالاخره تمام می شوند.مردم به شهر هایشان برمیگردند.
خانه هایشان را می سازند.مین ها را خنثا میکنند و جایش پارک می سازند.با درخت ها ،فواره ها و تاب و سرسره.بالاخره هم از یاد میبرند که اینجا روزی،روزگاری میدان جنگی بوده است.اماچیزی هست که هیچ وقت ساخته نمی شود، جای خالیش را نمی شود با هیچ بنایی،درختی یا فواره ای پر کرد.
جای خالی خیلی خالی آدم ها.آدم هایی که یک سروگردن از ما بالاتر بودند پس مثل دیوارهای یک قلعه جلو ایستادند تا دیگران پشتشان پناه بگیرند.جای آن ها با هیچ چیز جز خودشان پر نمی شود.خودشان که حالا جزئی از خانه هایمان اند،جزئی از خیابان ها،مدرسه ها و باغ ها.باغ های تازه با همه ی درخت هایشان...
چه جنگ باشد چه نباشد، راه من و تو از کربلا می گذرد........
اللهم الرزقنا توفیق شهادت فی سبیلک(شهیدگمنام الهی)